Χάππυ Νταίη

Σκηνοθεσία: Παντελής Βούλγαρης
Πρωταγωνιστούν: Σταύρος Καλάρογλου, Στάθης Γιαλελής, Γιώργος Μοσχίδης, Κωνσταντίνος Τζούμας, Ζωρζ Σαρρή, Νίκος Μπουσδούκος
Διάρκεια: 105’
Έτος Παραγωγής: 1976

Το 16ο Athens Open Air Film Festival powered by ΔΕΗ θα γιορτάσει τα 50ά γενέθλια της σπουδαίας ταινίας προβάλλοντας την πρόσφατα αποκατεστημένη 4Κ κόπια που επιμελήθηκε η Ταινιοθήκη της Ελλάδας. Η προβολή είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Γιώργου Πανουσόπουλου (ο οποίος υπέγραψε τη διεύθυνση φωτογραφίας στο φιλμ) και του Διονύση Σαββόπουλου (στον οποίο ανήκει η μουσική).​

Σε συνεργασία με το Ελληνικό Ίδρυμα Βιβλίου και Πολιτισμού.

Πενήντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την πρώτη κυκλοφορία μιας από τις σημαντικότερες δημιουργίες του ελληνικού κινηματογράφου. Και μπορεί πλέον κανείς, πιο ξεκάθαρα από ποτέ, να διακρίνει στην τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Παντελή Βούλγαρη έναν μεγάλο σκηνοθέτη ενώπιον του αριστουργήματός του. Βασισμένος στον «Λοιμό», το εκπληκτικό μυθιστόρημα του Ανδρέα Φραγκιά από το 1972, αλλά και σε εμπειρίες από τη δική του περίοδο εξορίας, ο Βούλγαρης τοποθετεί τη δράση του φιλμ σε ένα μικρό και άγονο νησί που χρησιμεύει ως στρατόπεδο συγκέντρωσης για μια ομάδα πολιτικών κρατουμένων οι οποίοι υποχρεώνονται, ταυτόχρονα με τις καθημερινές αγγαρείες και τιμωρίες που υφίστανται, να προετοιμάσουν τώρα μια γιορτή υποδοχής για την ολιγόωρη επίσκεψη κάποιων σημαντικών καλεσμένων.  

Από τον απατηλά ξέγνοιαστο τίτλο, τον λαμπερό ελληνικό ήλιο και την καταγάλανη θάλασσα που εδώ στέκουν βασανιστικά μάρτυρες των όσων αποτρόπαιων συντελούνται, μέχρι τον εκβιαστικά αναστάσιμο αέρα μιας γιορτής που χτίστηκε πάνω στον ιδρώτα και την αγωνία, το «Χάππυ Νταίη» πορεύεται μέσα από τραγικές ειρωνείες. Κι ο Βούλγαρης, δίχως να κατονομάζει ή να επεξηγεί, αφήνοντας τους συνειρμούς και τις μνήμες της Ιστορίας να αντηχήσουν μόνα τους στην ταινία, σκηνοθετεί μια τελετουργία παραλογισμού και εξουθένωσης, μια σισύφεια προσπάθεια επιβίωσης και, πάνω απ' όλα, ένα συλλογικό δράμα του οποίου η κάθαρση θα έρθει με τη μορφή ενός συγκλονιστικού φιλιού, μιας μετάληψης ελευθερίας και αντίστασης, σε μια από τις ωραιότερες σκηνές του ελληνικού σινεμά. Λουκάς Κατσίκας